vc-header-02

Home > Nieuws & Artikelen > Column Wout Kist Rings > Een vechter geeft niet (s) op! nr. 102

Dat vechtsporters ook vechters in het dagelijks leven kunnen zijn, bewijst dit stukje wel. Het is tevens een positief verhaal voor vechtsporters of
mensen die vechtsport willen beoefenen, maar dat door een fysiek gebrek niet meer denken te kunnen. Bijvoorbeeld een handicap veroorzaakt door een ongeval of door een ernstige ziekte.
Er is echter voor een echte vechter nog heel veel mogelijk... Ik wil je daarom confronteren met het voorval van Angelo Hak (28 jaar) uit
Culemborg. Angelo is een vechtsporter in hart nieren.  Al vanaf zijn 8e jaar trad hij in de voetsporen van zijn vader en ging op Shaolin
Kempo bij Piet Verrips in Culemborg.


Vechtsporttraining was zijn lust en z'n leven. Het was Angelo's  grootste wens de ring in te gaan. Daarom ging hij kickboksen bij Peter Jellema in
Houten. Daarnaast bleef hij zijn Sifu Piet Verrips trouw en trainde hij dus zo'n 6 keer per week.  Maar juist in de tijd dat het zo lekker ging sloeg
het noodlot toe.. Het was in juni 2002, een bedrijfsongeval. Een zware koelinstallatie van ruim 500 kg viel van een transportkar. Angelo probeerde nog weg te springen maar kon niet voorkomen dat het apparaat op zijn linkeronderbeen viel. Het been van Angelo werd verpletterd tussen  de zware installatie en de stoeprand. Het been werd daardoor verbrijzeld. Terwijl Angelo de ambulance in gedragen werd, vroeg hij als eerste aan de broeder, kan ik ooit nog Kickboksen? In het Reinier de Graaf Ziekenhuis te Delft werd Angelo geopereerd door de orthopedische chirurg Dr. Verburg. Die constateerde dat het been vrijwel los hing aan slechts de huid en met als geluk daarin de  cruciale zenuwbanen.
Twee zware operaties volgden.. En onzekerheid of het been behouden kon worden. Die onzekerheid zou nog een half jaar duren.Vlak voor het bizarre ongeval kreeg de moeder van  Angelo's te horen dat zij ongeneselijk ziek was. Ze leed aan bot- en longkanker. Ja, de duivel schijt vaak op een hoop!


Angelo's been werd bij elkaar gehouden door pennen. Maar door alle negatieve spanningen ging zijn been die afstoten. De pennen werden vervangen door gips en elektromagnetische therapie. Heel veel onzekerheid weer of het been behouden kon worden.  Hij moest 6 maanden in een rolstoel leven in het ziekenhuis. Maar omdat zijn moeder aan huis moest worden verzorgd, wilde Angelo, die enigst  kind is, heel graag thuis zijn. Beiden werden die tijd door vader Hak verzorgd.
In de rolstoel besefte Angolo hoe erg hij zijn vechtsport miste. Hij wilde hoe dan ook ooit de training weer oppakken.8 Maart 2003 overleed zijn moeder. Er kwam een hele zware tijd voor Angelo en zijn vader. Ondertussen werd de rolstoel geruild voor gips en krukken. De dagen van Angelo bestonden die tijd grotendeels  uit revalideren. Pas in 2005 begon hij met fysiotherapie.Angelo zegt veel te hebben gehad aan zijn vechtsportachtergrond tijdens de opbouw van de therapie, namelijk het verleggen van pijngrenzen was hem bekend.  Vastbesloten was hij weer te gaan knokken. De artsen raden hem af aan vechtsport te gaan doen, het leek hen zeer onverstandig met zo'n been.
Toch wilde Angelo terug naar zijn vechtsport en begon met hardlopen. Hij trainde zoals hij gewend was, doorbeulen en niet janken. Hij liep al vrij
snel 3 keer per week 5 km hard.  Veel pijn en een opgezwollen been was steeds het gevolg. Maar hij dacht nu, of nooit.. en ging door en door. En het resultaat mag er zijn! Nu, ruim 6,5 jaar verder staat Angelo 'gewoon'weer in de dojo te knokken! Wat volgens de artsen niet zou kunnen is hem toch gelukt.
Mede door een goeie begeleiding van zijn trainer Piet Verrips en zijn eigen vechtlust is hij in staat weer met alle trainingen mee te doen. Ook het
uitdelen van lowkicks en het blokken daarvan met het geopereerde been is voor Angelo geen probleem meer. Maar het kan nog gekker.


De 17 jarige Mink van den Brink bijvoorbeeld. In 2006 werd hij geconfronteerd met een kwaadaardige bottumor in zijn linker enkel. Toen hij
niet voldoende op chemo kuren reageerde,  besloten de artsen zijn gehele linker onderbeen te amputeren.
Een verschrikkelijke ervaring voor de altijd zo actieve nog jonge  Mink. Een sportieve jongen die bij het zien van de K1 op televisie ook een
vechtsportdroom had. Maar zo dacht hij, dat zit er voor mij niet meer in. Met zijn revalidatiebegeleider nam hij toch een kijkje in onze sportschool. Na een kickbokstraining te hebben gezien, besloot hij ieder geval het boksen te proberen. Alleen handtechnieken dacht Mink, want met mijn prothese kan ik niet schoppen. En nu, enkele maanden verder.. Het begon met een vechthouding en wat stoten.
Maar inmiddels ook voorwaartse, cirkelende en zelfs achterwaartse trappen! Ook in Mink zit een vechter, moet wel.. Laat dit voor iedereen met een handicap een opsteker zijn dat vechtsport vaak nog tot de mogelijkheden hoort. Dus.. laat je niet kisten!
 
 
Wout Kist

Vechtsportcentrum Wout Kist op mijnalbumVechtsportcentrum Wout Kist op YouTubefacebook_logo

Openingstijden

DagTijd
Maandag Gesloten
Dinsdag 19.15 - 22.00
Woensdag 15.45 - 18.00
19.15 - 21.00
Donderdag 18.45 - 21.30
Vrijdag 18.00 - 21.00
Zaterdag 10.45 - 12.30
We hebben 26 gasten online

calibris-bord-medium